Z innej perspektywy

            Mam internet. Niby nic nadzwyczajnego, ale dla mnie znaczy wiele. Wreszcie w chacie nie jestem odizolowana od świata. Mogę dokonywać płatności, a nawet prowadzić nadal swojego bloga, co niniejszym czynię. Wreszcie będę mogła rezydować tu na dłużej. W końcu dlatego  między innymi stanęły nasze chaty.

Tata lepiej się czuje, ma dobrą opiekę, a w zasadzie mogę powiedzieć, że całkiem doszedł do zdrowia. Funkcjonuje nieźle i jest całkiem samodzielny. Mogę go na jakiś czas zostawić pod opieką pani Uli i mojej siostry, która ani myśli wybierać się na emeryturę. Bez pracy nie wyobraża sobie życia. To tak na marginesie.
Wracając do głównego tematu, którym jest moje życie w chacie, mogę powiedzieć, że dziwnie mi z tą świadomością, że nie muszę gnać na złamanie karku 400 km na zachód, do swojego miejskiego domu. Zaczynam w Bułce zapuszczać korzenie.
Jak ostatnio pisałam, gościliśmy Belgów. Po ich wyjeździe otrzymałam maila z podziękowaniem za gościnę i zapewnieniem, że spędzili tu cudowne chwile, a obrazy z wakacji w Polsce na długo będą mieli pod powiekami. Myślę więc, że moje zamierzenie, aby zmienić u Josepha zdanie o Polsce, w jakiś sposób odniosło skutek. Nie wiem dlaczego kuzyn mojego męża miał uprzedzenie do kraju swojej matki. Jako dziecko wstydził się uczyć języka polskiego. Wyśmiewał matkę, gdy ta chciała go uczyć. Teraz zna jedynie cztery polskie słowa. Nie czuje potrzeby zmiany .
Nie wiem, czy inne spojrzenie na nasz kraj coś zdziała. Nie wiem skąd u Josepha ten kompleks pochodzenia. Być może wziął się jeszcze z czasów chłopięcych. Może w szkole był wyśmiewany. Jego matka bardzo niegramatycznie mówi po francusku. Bardziej poprawnie posługuje się językiem polskim , chociaż zapomniała już wielu słów.
Zastanawiałam się ostatnio nad tolerancją wobec obcokrajowców, uprzedzeniami, lękami przed nieznanym. Tak jest w całej Europie.
 W  świadomości wielu przeciętnych Belgów, którzy nie znają naszego kraju, bądź znają go z  reportaży albo wyrobili sobie zdanie o Polsce sprzed stanu wojennego, obraz jest krzywy.
Tak było u Josepha, który z początku myślał, że jego matka urodziła się w Rosji, a Polska jest jej częścią. Joseph nie jest człowiekiem prostym. Prowadzi nawet lokalny miesięcznik. Przed przejściem na emeryturę był nauczycielem...Myślę, że teraz zmienił zdanie o naszym kraju. Czas pokaże, czy rzeczywiście tak jest. Byłam już w wielu krajach na terenie Europy, a nawet zahaczyłam o Azję. Jestem ciekawa świata i ludzi. Wszędzie są miejsca piękne i brzydkie. Są ludzie dobrzy, życzliwi, pomocni, sympatyczni, ale też i nieużyci, egoistyczni, a czasem po prostu głupi. W naszym kraju takich też nie brakuje.
Teraz w chacie goszczą moje wnuki. Dają nam wiele radości. Staram się uczyć ich tolerancji wobec innych. Chciałabym , aby wyrośli ma otwartych, dobrych ludzi.

                                              Tak wypoczywali Belgowie.

W telegraficznym skrócie co Belgowie widzieli

W lipcu odwiedzili nas goście z Belgii. Przyjechał kuzyn Jędrka z żoną Beatrice i Brygitte.Staraliśmy się pokazać im Bieszczady, które tak nas zauroczyły. I cóż widzieli? ; Stare chaty w skansenie w Sanoku

Żniwa jak dawniej.

cerkiewkę w Łopieńce

retorty wypalające węgiel drzewny

pejzaże na górskich szlakach

Szwejka na deptaku w Sanoku

Żagle na Solinie

 Cudowne źródełko w Zwierzyniu

                                               

 Cudowne źródełko w Zwierzyniu

                                   

grzyby wielkie jak talerze

                                                              

 bujną bieszczadzką przyrodę

                                                             

 i  lokalne specjały.

                                                           

Osiem dni minęło , jak chwila. W Cisnej podziwiali piękne ikony w pracowni Jadzi Denisiuk, w Bóbrce słuchali koncertu zespołu  "Wydymo" w pensjonacie Legraż , w zamku w Sanoku podziwiali obrazy Beksińskiego. Były spacery i wyprawy w góry. Były wieczorne rozmowy na tarasie.Wyjechali pełni wrażeń i wspomnień. Może zatęsknią ?

Pojawiam się i znikam ; I. Carantec

       

         Po pierwsze chciałam przeprosić wszystkich, którzy do mnie zaglądają i rozczarowują się , bo wieje nudą. Od dwóch miesięcy nic się nie dzieje. W moim życiu za to dzieje się sporo. Na usprawiedliwienie  mogę jedynie napisać, że nie mam;
-  po pierwsze czasu, aby pisać, co w chatach ( permanentny brak ),
- a po drugie, jak już jestem w Bieszczadach ( a jestem prawie cały czas), to nie mam zasięgu.
Koleżanka dawno mówiła mi, że na emeryturze jest mniej czasu, niż wtedy, gdy się pracuje. Nie wierzyłam jej, ale w tej chwili to odszczekuję. I potwierdzam. To paradoks, ale tak jest. Nie wiem, czy dlatego, że do wszystkiego zabieram się wolniej, a później dłużej wszystko robię, czy też nagle zajęć przybyło, choć ubyło tych zawodowych?... To jakiś fenomen! Nie mniej tak już ze mną jest. Oswoiłam się z nową sytuacją. Aby nie być w rozkroku i radykalnie odciąć się od zawodowych obowiązków, zrezygnowałam z prowadzenia zajęć edukacyjnych dla zagubionych rodziców. Od wakacji jestem cała gębą emerytką. Rewolucyjnie zmieniłam życie. A co za tym idzie  mam czas na przemieszczanie się.
Tytuł tego posta mówi o wszystkim. Tak wygląda obecnie mój kontakt z internetem, a zarazem z moim blogiem. Od czerwca jestem w ciągłych rozjazdach. W połowie czerwca byłam na wakacjach na półwyspie Bretońskim na kampingu w Carantecku. Niby północ, ale dzięki prądom z Zatoki meksykańskiej klimat tu łagodny, a roślinność śródziemnomorska. Nawet zmarzluchom polecam te rejony.Jedyna niedogodnością jest chłodny, atlantycki wiatr.Mało tu dni słonecznych, pomimo grubej warstwy chmur  można opalić się na  pięknie złoty kolor.

Kompleks basenów z podgrzewaną wodą pozwolił nam na codzienną kąpiel, nawet przy 18 stopniach. Wszędzie palmy, kwiaty. Czułam się jak na południowej wyspie.

Morze znikało i pojawiało się. Trudno było wyliczyć, jaka jest częstotliwość tych pływów. Długie spacery dnem morza przynosiły różne niespodzianki.

Zauroczyły mnie stare średniowieczne miasteczka, kamienne kościoły, oraz bajkowy klasztor Mont San Michel...

Spacery dnem morza,  molem wchodzącym głęboko we wzburzone fale, ścieżką na wysepki, które w czasie przypływów odcinane są od stałego lądu pozostaną w pamięci na zawsze Różnego kształtu muszle przypominać nam będą o zapachu i kolorach Bretonii...

A także o tym, że na takich ciupeńkich wysepkach mieszkają ludzie, choć część doby ich domy są odcięte od stałego lądu. I tylko w czasie odpływu odkrywa się asfaltowa droga, którą mogą dojechać do miasteczka.

W portowych knajpkach  jedliśmy przepyszne francuskie "extraordynary"  jedzenie...
Czasem było ono takie finezyjne i delikatne. Teraz wiem, jak powinien smakować prawdziwie francuski crem brule. Jadłam go wielokrotnie, ale tylko jeden jedyny raz był aksamitny i rozpływający się w ustach. Polubiłam owoce morza. Jedynie trudno mi się przemóc, aby połknąć ostrygi, które doprawia się tylko sokiem z cytryny. Biedne stworzenia połyka się na surowo!

Morze, tropikalne roślinki, wiatr, zapach ryb, kutrów, beczek z solonymi rybami.... takie obrazy pozostaną w pamięci.

A nawet takie brzydactwa....

I to  był początek moich wakacji. Marzyłam wiele lat o Bretonii i zafundowałam sobie tę podróż marzeń na zakończenie mojej zawodowej drogi. Piękne zakończenie, a może piękne rozpoczęcie czegoś nowego. Bo jestem teraz w ciągłym ruchu. O Bóbrce , lipcowych gościach i  innych sprawach w jutrzejszym blogu. Później pewnie znowu zamilknę, bo wracam do chat, a tam nie mam internetu, choć robię wszystko, abym miała łączność ze światem.

Gdzie sypialnie aniołów

 Mój dzisiejszy post, już wspomnieniowy, bo wróciłam z chaty, będzie o magii. Moja magia w chatach, to tajemnicze chwile towarzyszących mi poranków i wieczorów.
W tym pośpiesznym poście nie będę pisała o całym pobycie, bo wiele wydarzyło się. Tym razem chciałabym powspominać jedynie o czasie wieczornym, gdy chaty zapadały w wieczorny sen.

Tym razem z uwagi na towarzyszącego nam ojca, mój własny czas w chacie dzieliłam na poranne obserwacje drozdów i ich walki terytorialne, kiedy to z kawą w ręce zasiadałam rankiem na tarasie, a wieczorne spacery, na których napawałam się niesamowitym spektaklem przyrody przygotowującej się do snu. Moje spacerki owocowały w  barwne zdjęcia, nawet jeśli słońce już układało się do snu. 

Wyobraźnia podsuwała mi kolorowe piernaty aniołów, zalegające ogromne sypialnie nieboskłonu. Czyż te chmury nie wyglądają, jak poduchy wykończone złotą koronkową falbanką?

Urok chowającego się za górkę słońca jest niesamowity. Przyciąga wzrok, jak ogień trzaskający na kominku. Tworzy magiczny nastrój. Brzozy wydają się być oblepione zielonymi aniołami, które kołyszą się na gałęziach. Nie ma wiatru, a gałęzie kołyszą się, szeleszczą... Taka kołysanka aniołów.

 Ostry reflektor  światła wydobywa z kępy kwiatów całą gamę odcieni. I ogród zdaje się bajkową krainą. Tylko usiąść i cichutko opowiadać dzieciom bajeczki o tajemniczych ogrodach, krainach. Wsłuchana w ostatnie świergoty ptaków, oczarowana bajkowym światłem lubię zapadać w lawendowy nastrój wieczoru. Myśli odlatują daleko, ogarnia mnie spokój. Odpoczywam od całodziennej krzątaniny. Jest miło i sennie.

Nie każdy wieczór kończyłam nieśpiesznym momentem na tarasie. Starałam się też spacerować. Spacer na zaporę w Myczkowcach jest miłym akcentem kończącym dzień.

     Tata starał się chodzić rankiem, zaraz po śniadaniu. Miał wtedy najwięcej energii i siły.

 Lubię obserwować chatkę z daleka, jak wyziera zza kępy drzew. Nawet z drogi widzę, jak tam dobrze, zacisznie i cicho. Czekam na moment, gdy światło dnia zaniknie. W mroku  widać jej oczy błyszczące toczącym się wewnątrz życiem. Około północy zasypia.

Na koniec mała refleksja. Nic dziwnego, że odwiedzają nas zwierzęta; sarny, mnóstwo ptaków i mniej sympatyczne  miedziany padalec, a nawet żmije. Boję się żmij, szerszeni, ale muszę uczyć się żyć obok nich. To w końcu my tutaj jesteśmy intruzami.

zielone wspomnienia,czyli poboczne myśli

 - Kiedy jedziemy do chaty? - zapytał Jędrek, podnosząc wzrok znad laptopa, na którym tłumaczył jakąś włoską zawiłość dotyczącą funkcjonowania którejś z części naszego samochodu. Nie starałam się nawet zapamiętać, o co chodzi, bo to dla mnie i tak czarna masa. Był późny wieczór. Wchłaniałam się. Tak nazywam czas oczekiwania na to ,aby krem , którym posmarowałam twarz został wchłonięty przez skórę. Do trzydziestki nie używałam niczego! Błąd! Pewnie dlatego mam teraz skórę suchą  i wchłaniającą wszystko, czyli kremy, maseczki, żele, olejki... jak bibuła.Nie lekceważę tego, bo zauważyłam, że niedługo porównanie do bibuły będzie  jeszcze bardziej adekwatne, nawet nie z uwagi na jej wyjątkowe właściwości, a również z uwagi na fakturę. Staram się odwlec ten moment , choć od lat mam już do swojej urody spory dystans. Jednak bądź co bądź nowy archipelag zmarszczek to nie bułka z masłem. Mam koleżankę, która przed wielu laty, a miała wtedy około trzydziestki, starała się śmiać, przytrzymując skórę twarzy przy kącikach ust oraz oczu i to z obu stron. Uważała, że uniknie powstawania zmarszczek.  Dawno jej nie widziałam, ale może coś w tym było, bo chyba ma gładszą buzię, niż autorka tego tekstu.
Ale zaczęłam od informacji o wyjeździe, a moje myśli, a za nimi palce na klawiaturze popędziły w innym kierunku.
- Jedziemy w środę. -- odpowiedziałam mojej drugiej połowie. Ostatnio przeczytałam, że z drugimi połowami to coś nie tak. To tylko taka nazwa, bo podobno każdy powinien mieć swoje podwórko, na którym działa, planuje, itp. a wspólną częścią może być płot, albo i trawnik, gdzie spotykają się, wymieniają myśli , poglądy, wspólnie coś budują itd., aby nie ograniczać wolności i nie przemodelować. Tak  na swój obraz i podobieństwo. Trzeba dać przestrzeń. To podobno jest sposób na dobry związek. Ja sobie myślę, że każdy ma swoją receptę, ale tłamszenie kogoś, kto jest inny i zmuszanie do wchodzenia w cudzą skórę, nikomu na dobre nie wychodzi. Nie wiem , jak jest w związkach, w których partnerzy mają podobne zamiłowania , poglądy. Być może to takie prawdziwe drugie połowy. Moja druga połowa ma odmienne zamiłowania, inną energię, czymś innym można jej zrobić przyjemność. I nie zabijamy się . A jest raczej ciekawie. O, znowu zboczyłam ! 

 Jakoś tak mi dziś refleksyjnie.Może to te zdjęcia, a może radość z niedalekiego wyjazdu? Już niedługo znowu przez jakiś czas będę wieśniaczką.  Będę miała inną przestrzeń , na innych widokach oprę wzrok. W mieście mam wprawdzie wesoły, kolorowy ogródek, ale wzrok biegnie tylko do pobliskiego muru, który go ogranicza. Nie może pobuszować po zielonej kopule Berda, czy zanurzyć się w perlącej się u jego stóp wodzie zalewu.

 Trawnik miejski jest równo przycięty. Tu trzeba schludności. Wokół chaty, nawet, gdy trawa zostanie skoszona, to za siatką jest ogromna łąka, z której zapach ziół wkrada się nawet do mojej sypialni, nie mówiąc już o tym, że taras w nim tonie. Bogactwo kolorów, zapachów... Za tym tęsknię.

Urywam się z miasta również dlatego, aby trochę pożyć swoim życiem.Swoim i Jędrka. Tam jesteśmy my. Tutaj , otoczeni rodziną, obowiązkami, załatwiamy, pilnujemy, opiekujemy się. A przede wszystkim martwimy kłopotami dzieci, wnuków, mojego ojca.Tak to już jest. I nie mówi,ę, że nie przynosi nam to radości, ale obawiam się, że jak nie będziemy dbali o siebie, to w końcu zapomnimy, że nasze dzieci już dorosły i z powrotem wepchamy je pod swoje skrzydła. To nie będzie dobre ani dla nas, ani tym bardziej dla nich. I stracimy radość z przebywania z wnukami, bo obowiązki rzadko idą w parze z przyjemnościami. .. 

 - - To dobrze, że jedziemy do chaty, bo tyle tam czeka  pracy. Będziesz grabiła, jak skoszę trawę?--
usłyszałam głos Jędrka.
- Nawet skoszę trawnik pomiędzy chatami, a cała resztę wygrabię. Kocham zapach siana. Już nie mogę się doczekać! -- uśmiechnęłam się do mojego wieloletniego partnera.-- Tylko, że tym razem bierzemy ze sobą tatę. Niech ma jeszcze trochę przyjemności, jak teraz dobrze się czuje.--przypomniałam.

 Tata ucieszył się z zaproszenia. Ubiegły rok był koszmarny i nie mógł tak daleko wyjeżdżać. Teraz z jego zdrowiem na razie było dobrze i chciałam mu sprawić wakacje.

Tak więc i tym razem nie do końca będziemy sami, nie uciekniemy od wszystkiego. Mam nadzieję, że dzielenie się radością i pięknem z osobami, które kochamy da nam tyle radości, że przesłoni niedogodności związane z opieką nad staruszkiem. Bo takie widoki, zapachy i barwy powinno się zapisywać na receptę, jak słońce, wiosnę, radość...

żyć kolorowo?

Rozsypały się kolory w moim miejskim ogródku, jakby malarzowi świata wypadła z dłoni paleta. Jest wiosennie, kolorowo, a ja nie wiem, jak się czuję z nadmiarem wolności. Powinno mi być tak samo kolorowo na duszy, a nie jest. Chcąc określić mój stan mogłabym powiedzieć, że jest mi dziwnie. Jeszcze nie zamknęłam dobrze drzwi od starego życia i boję się uchylić drugie, do nowego. Trzymam obie dłonie na klamkach... Powinnam budować, cieszyć się z wolności, szaleć z radości. Powinnam! A co robię?  Jestem już przez dwa tygodnie w mieście, po imprezie na której żegnałam się z moim zespołem i ciągle mam syndrom odstawienniczy. Nerwowo zrywam się z rana, spuszczam stopy z łóżka i niepewnie robię krok w nowy dzień, nowego, starego życia. Patrzę na wiosenne postępy w moim ogródku i piję kawę, jem śniadanie. Wolno, niespiesznie, z Jędrkiem po drugiej stronie stołu. Tak jak zawsze chciałam. I mam wyrzuty sumienia, że tak właśnie niespiesznie... Wiem, że to głupie. Ale tak mam. Później sprzątam,odkurzam, myję...Odkurzam, ścieram... Jakbym tymi czynnościami chciała zmyć ślady wieloletnich zawodowych  zmagań, zagłuszyć wyrzuty sumienia, że odpuściłam i nie pracuję zawodowo, bo... Przecież nigdy dotąd nie byłam miłośniczką latania od rana do nocy na szmacie,  odkurzaczu, czy miotle. A może w tej wiosennej poczekalni mentalnie przymierzam się, tylko do czego ?. W podświadomości układam jakiś plan.???

 

Czas zawieszenia wypełniam nie tylko czynnościami porządkowymi. Z dużą intensywnością wróciłam do pichcenia. Mam nadzieję, że nie przypłacę tego dodatkowymi oponkami, czy fałdkami. Ostanie dwa lata Jędrek przejął królowanie w kuchni. Nie chciałam go całkiem zdetronizować, bo wiele potraw robi rewelacyjnie, np. ryby i mięsa. A ja też lubię sobie czasem coś upichcić.A najbardziej coś ukręcić i upiec.  Teraz dzielimy tron na pół. Ubiegły weekend był pod znakiem grilowania

Ubiegły weekend był pod znakiem grilowania. Przyjechała Stella z Kamilem i chłopakami. Przyszedł Lucek z Karolą i dziewczynami. Mieliśmy pole do popisu.Podzieliliśmy się, jak zwykle. Ja jarzyny i ciasta, on mięsa i ryby. Czyli nic nowego ....Małe wołoduchy zjadły całe ciasto z owocami i galaretką. Było gwarnie, wesoło , ale wieczorkiem zrobiło się chłodno, a następnego dnia okazało się, że dwóch najmłodszych chłopaków dopadł jakiś wirus grypy żołądkowej. Przez pół nocy była akcja oddawania daniny władcy kanałów...

Teraz dom znowu jest cichy. Jestem po porcji porannych czynności obowiązkowych, po jednej kawie Od dwóch dni wiszę na telefonie i śledzę postępy choroby, która od wczoraj przygasa. Obawiałam się, że może coś upichciliśmy nie tak, skoro dwójka została trafiona. Chyba jednak wirusa złapali w swoim środowisku, bo nikt więcej nie cierpiał. 
Po paru dniach szarugi znowu rankiem zaświeciło słoneczko. Siadłam do komputera.  Za oknem mam ogród w bajkowych kolorach. Może ten dzisiejszy wpis to początek nowego?