Nie wiem, czy słowo ogrodniczka jest słowem właściwym i to zarówno, jeśli chodzi o formę, jak i znaczenie tego słowa. Jednak chyba nią właśnie zostałam, bez względu na wszystko. Początkowo z musu, bo w zasadzie tę działkę w naszym stadle od zarania naszych wspólnych dni pełnił z wyboru i zamiłowania Jędrek.Odziedziczył po swojej mamie tzw. " rękę do roślin".Z czasem okazało się, że za ręką poszło serce. Zapanował nad naszym ogrodem niepodzielnie i pełnił rolę władcy absolutnego. Sam projektował, nasadzał,zajmował się układaniem ścieżek,zasiewaniem trawników. Wysadzał w ogrodzie roślinki, o których marzył itp.Dostępowałam czasem zaszczytu doradcy, ale najczęściej byłam widzem. Nie powiem, żeby rola ta mi doskwierała. Od dzieciństwa, kiedy to w czasie wakacji rodzice zapędzali mnie na działkę do zbierania truskawek, zrywania porzeczek, agrestu, miałam uraz do prac ogródkowych.Lubiłam nasz ogródek, ale z bezpiecznej perspektywy spacerowicza.Kolorowe kwiaty były pięknym tłem , gdy siedziałam na tarasie i pisałam, czy popijałam kawę. I tak chwile te były dosyć rzadkie, bo jak to w dzisiejszym świecie ludzi pracy jest, przybiegałam do domu wieczorkiem i to tak zmęczona, że ledwie powłóczyłam nogami, a tak mi się przynajmniej wydawało. Aż tu w tym roku wszystko zmieniło się. Choroba taty kazała mi zrewidować swój czas, poustawiać priorytety. A gdy Jędrek wyjechał do naszej chatki, a ja musiałam zostać z tatą, zaczęły się dnie upalne, bez kropelki deszczu. Poczułam odpowiedzialność za pozostawione pod moją opieką roślinki.
Jędrek wyjechał w piątek po południu, a ja już w wieczorem spróbowałam popatrzeć na ogródek okiem gospodarza. I co zobaczyłam; wyschnięty trawnik.
Parę dni wczesniej Jędrek posiał nową trawę, która bardzo nierówno wschodziła, ale trudno się jej dziwić, bo warunki miała bardzo trudne.
Ogórki , które dosiewał Jędrek, bo poprzednie zostały zjedzone przez ślimaki z trudem przebijały się przez zbitą glebę. Prawie słyszałam, jak wołały; - wody!!!
Flance kalarepki bardzo powoli nabierały obłych kształtów. Prognozy meteo nie wróżyły szybkich opadów.
- Nic to- pomyślałam - nie takie rzeczy w swoim życiu robiłam! Po prostu trzeba zakasać rękawy i podlać roślinki.
Niby proste, a tu okazało się,że wprawdzie jest pompa, ale węże niepodłączone. Ten który jest przytwierdzony do pompy, jakiś taki krótki. Nawet do połowy pierwszej rabatki nie starcza.
Złapałam za konewkę. Wielka, metalowa,nie do kobiecej małej dłoni. Pierwszego dnia walczyłam z podlewaniem, konewkami, schodami, murkami. Nie poddałam się, ale zziajana, ubrudzona, oblana niezliczona ilość razy, przed snem nawet nie miałam siły otworzyć książki, czy telewizora.
Po paru dniach ,mordęgi, dźwigania niezliczonej ilości wiader z wodą, przyjechała moja najmłodsza siostra. Pokazała mi czego brakuje, aby podłączyć dwa węże. Pojechałyśmy do Castoramy i za niecałe pięć złotych kupiłyśmy , jak to się ona wyraziła, " takiego "ipka", który łączy dwie części. Oprócz tego, drugiego do tzw. połączenia na stałe. To tak w zapasie, gdyby kolejnym razem nastąpiła znowu sytuacja awaryjna.
Od tego szczęśliwego wieczora polubiłam podlewanie i zaczęłam z optymizmem patrzeć w ogrodniczą przyszłość. Ogród jest piękny i kolorowy.
Róże powariowały i obsypały się tak wielką ilością kwiatów, jakiej do tej pory nie widziałam.
Ten krzew sadziła jeszcze moja mama. Ma niesamowity kolor.
Chabrowe ostróżki wyraźnie odbijają się od cytrynowego tła.
Czas nazbierać płatków róży, aby utrzeć ją z cukrem na powidła.
Napojone roślinki odwdzięczają się obfitym kwieciem.Mimo suszy jest kolorowo.
Kwitnie szczypior.
Krzaki jeżyn też mają wiele kwiatów. A ja poszłam na targi zakupiłam sadzonki kwiatów. Porobiłam swoje kwiatowe kompozycje. Poustawiałam na schodach. Czeka mnie jeszcze samotny tydzień. Zaczynam znajdować radość w " grzebaniu w ziemi" . I kto by pomyślał, że stanę się raczkującą ogrodniczką?
