Na haju i na… sedesie!

 

- Znowu jestem na haju --  powiedziałam do Hani, leniwie patrząc na kolorowe bukiety Bieszczadu, bo zapachniało chatą z dziecięcych wspomnień. To od chleba, który piekł się w piekarniku i gwarantował, że tego dnia śniadanie będzie niecodzienne, bo bez konserwantów i polepszaczy. Chleb był na zakwasie, który przywiozła Stella i czule karmiła go przez dwa dni.

Zrobiłam sobie mały majowy przystanek na życie. Bieszczadzki przystanek od codzienności. Od  stosów ludzkich nieszczęść, które będę musiała  rozwiązywać w drugim życiu, gdy już wrócę do pracy. Od telewizyjnych dyskusji na temat emerytury po 67 roku życia, od wiadomości o bombach na Ukrainie, które psują wizerunek ( a co z bezpieczeństwem ludzi?)…Choć tu do niej tak blisko to jednak jest bardzo daleko. Przynamniej w tych dniach.

Wystarczyło mi spojrzeć na żółte plamy kaczeńców rozlane po łąkach i zielone koronki pierwszych liści, aby nabrać właściwej miary życia.

Gdy siedzę na drewnianym tarasie i patrzę na perląca się wodę Zalewu Myczkowskiego, zaczynam czuć, że obracające się koła zębate cywilizacji zwalniają. Już nie jestem jedną ze śrubek, które wmontowano do systemu. Jestem po prostu sobą. Zaczynam dostrzegać czerwone obłoki wędrujące po niebie wczesnym świtem, rozzłocony pierwszymi promieniami słońca pień brzozy, rosnącej w centralnym miejscu naszej bieszczadzkiej arkadii.

Na dodatek znowu  mam czas na to , aby rankiem włożyć na nogi wysokie buty, przypiąć do rąk kijki i  półtorej godziny przemaszerować poboczem drogi. Od chaty aż do zapory i z powrotem. I wtedy to dopiero jest frajda! Przypominam sobie co to znaczy delektować się życiem, gdy obserwuję;  a to odbitą w wodzie kolorową czupryną Berda, a to barwne łódeczki delikatnie bujające się na falach, jak z obrazów holenderskich malarzy.

 Wiosenny poranek w Bieszczadzie jest zawsze rozśpiewany, rozćwierkany. Ptaki są rozdyskutowane, pobudzone. Tak wiele słyszę głosów ,a mnóstwo w nich radości i entuzjazmu do życia. Zaraz zarażam się bezinteresowną pogodą ducha. Słoneczko szybko pnie się coraz to wyżej i wyżej. Ogrzewa moje plecy. Początkowo jedynie je głaszcze, ale pod koniec wędrówki na całym ciele czuję jego niecierpliwe ponaglanie. Jakbym słyszała napomnienia.

– No, dość tego dobrego, wracaj do domu! Czas na przygotowanie śniadania!—Więc wracam.

W zasadzie chodzę z kijkami ze Stellą. To jej przyjazd zmobilizował mnie do ruchu. Sama zatrzymywałam się jedynie na chęci poprawy kondycji.

Gdy pierwszego ranka zastałam ją w dziennym pokoju w pełnym rynsztunku; buty, strój i kijki, od razu przyłączyłam się do jej.

Mam motywację i „parę do bryczki”. Możemy po drodze pogadać, bo w chatach ciągle kłębi się i wrze, więc trudno o rozmowę w cztery oczy. Sporo nas. W sumie 8 osób wraz z dwójką  dzieci.   Za to radości co niemiara. Od razu wzrósł u mnie stopień optymistycznego spojrzenia na życie.  

Żyjemy jak w komunie . Nie o ustrój mi chodzi, a raczej o wspólnotę życia;  wspólne zakupy, wspólne gotowanie, wspólne posiłki. Celebrujemy wspólnotę nasiadówkami przy ogromnym stole . I odgrzewamy bliskość, która rozłazi się nam w codziennym życiu, jak długo noszona podkoszulka.

I trwa to , trwa…aż idyllę przerywa prozaiczna „jelitówka”. Dopada najpierw mnie. Stella z Kamilem i dziećmi już mają ją za sobą. Przedwyjazdowy tydzień zmagali się z nią we Wrocławiu. Pojawia się znikąd. Po śniadaniu, na który składa się wiejski nabiał zakupiony w zaprzyjaźnionym gospodarstwie, miód i cieplutki, ciemny chlebek, który upiekła moja córka . Chlebek jest na zakwasie. Pychota! A tu nagle mnie mdli. Telepię się z zimna , pomimo iż na dworze 27 stopni. Latam do miejsca odosobnienia i cieszę się, że w chacie są takie trzy miejsca. Dwa w domu, a jedno nadworne. .. Zaszywam się w sypialni. Nie mogę jednak spać.

Boli mnie każda kostka i każdy staw. I tak było ze dwa dni, z ogromnym bólem głowy. Zasypiałam na siedząco w trakcie rozmowy, zabawy...

I nagle, jak ręką odjął! Wszystko przechodzi. Na dworze słoneczko. Nic nie boli. Noce mam przespane. I wraca cała radość życia. Wracam do wypiekania kołaczy z jabłkami, makiem. Moja siostra również szaleje z ciastem drożdżowym. To samo Stella. Gotujemy, pieczemy i zastanawiamy się, dlaczego tak jest , że tu wszystko się chce robić. A tu nagle znowu przystanek, bo dopada Jędrka. Pojawiają się wszystkie objawy…

Czas gna, skrócony  do maksimum chorobą…i  Stella z rodziną wyjeżdża.

Ostatni dzień zostaje nam przygotowanie chaty do kolejnego przyjazdu. Jest niedziela. Mamy wyjechać w południe. Nadal piękna pogoda. Kończymy prace dopiero około 13-stej.  Tym razem do domu wieziemy cierpiącą Lucynę. Całe szczęście, że u niej objawy nie rozwinęły się w pełni. Ma temperaturę i cierpi na koszmarny ból głowy.

Przesypia drogę, od czasu do czasu ładując w siebie aspirynę. Zostaje Hania! Ona jedna dotychczas nie zmagała się z chorobą.

Siedzę w domu. Wczoraj byłam cały dzień w pracy. Dziś zaczynam po południu, więc poranek poświęcam na powrót do wspomnień.  Przeglądam zdjęcia. Ach co to był za weekend!!!

                                               Kwiaty podbiału, czyż nie wyglądają uroczo?

 Krzaki jeżyn splatane z kępami białych kwiatów są bardzo zdradzieckie. Potrafią nieźle " dopiec".

 A jednak zawilce pojawiły się na "zawilcowym stoku", który znowu wygląda jak gruby dywan.

                                               Mech na zwalonym pniu co roku grubszy!

                                           Dolną część działki opanowały krzaki jeżyn.

                    Część drzew pokryta jest grubą warstwą liści, a na  innych  dopiero pękają pączki.

 Zapach kwitnącej czeremchy dochodzi codziennie do tarasu. Szczególnie czuć ją rankiem i wieczorem.

                           Przywieźliśmy kamienie na stopnie. Będzie zejście z górnego parkingu.

                      Trawę trzeba zasilić nawozem, trawnik napowietrzyć. I znowu będzie piękny.

                      Niestety na kamienistych ścieżkach pojawiły się kępy trawy. Tę trzeba usunąć.

                                   Szalejemy z potrawami. Tym razem delektujemy się leczo.

  Reksio odwiedza nas codziennie i towarzyszy we wszystkich pracach. Ochoczo nosi drzazdi do podpałki! Ale mądrala!

            Ranek jest niesamowity. Z łóżka widzę, jak z cienia wyłaniają się kolejne partie Berda.

 Pojawia się tarcza strzelnicza i cała grupa Indian . Jest też Wilhelm Tell.

                                     - Popatrz, jaka jaszczurka! Zaraz ją odnoszę na miejsce!_-

                      Codziennie grzejemy w kominku, aby była ciepła woda. Gaz strasznie drogi.
                      Trzeba narąbać drew.

 Po kiego licha wieźliśmy 400 km kwiaty. Tu są dużo ładniejsze. Ale posadzić je trzeba.

                   Na gazonie pojawiła się szczotka różnego kwiecia. Ciekawe, co wyrośnie?

                                Końcówka ; ale śmieci naprodukowaliśmy przez te 9 dni!

 Wyjeżdżamy! Jędrek wiesza na bramie znak dla każdego, kto chciałby wtargnąć bez zaproszenia.

Siedzę w domu i pod powiekami mam taki obrazem . To fragment stoku obok naszych chat.

cudne i niecudne święta

 Jak już wspominałam w poprzednim poście, ranek przywitał nas słoneczkiem.  Bardzo byłam ciekawa, jak to jest z zawilcowym stokiem. Korzystając z pięknej pogody , w nieodzownych gumiaczkach, pognałam na skarpę. Stok delikatnie zaczynał się bielić, ale to nie ten obrazek, który miałam gdzieś w pamięci z poprzedniego roku. Dopiero gdzieniegdzie widać było rozkwitające zawilce.Szkoda. W tym roku ominie mnie biały kobierzec!

 Pobuszowałam wśród drzew i na skraju łąki. Warto było. Odkrywałam różne " cuda"; a to rozkwitłą śnieżyczkę pod spróchniałym pieńkiem...,

 a to pozwalane drzewa, które już obrosły gruba warstwą mchu...,

 a to przecudnej urody oset...w stercie liści i gałązek,

 a to ślady po bobrach, które wloką swoje ołówki w dół stoku i płyną z nimi daleko do swoich żeremi.
Szalałam sobie chodząc w górę i w dół, jak młody psiak, który nie może nacieszyć się spacerem.

 Gdy już z wywieszonym ze zmęczenia językiem dotarłam do chaty, okazało się, że Jędrek musi pojechać do urzędu do Polańczyka, bo ma do odebrania dowód osobisty z nowym stałym adresem zamieszkania, właśnie w Bóbrce.(Od tej pory mamy w dowodzie różne adresy.)
Zaprosił mnie na krótką przejażdżkę. Po drodze przywitałam się ze starymi kątami;
dostojnymi figurami, strzegącymi plaży...

 Kozińcem... itd. A swoją drogą, to przez zimę powstała cała masa domków kempingowych na pobliskich stokach i w dolinach. Zrobiło się tłoczno i ogarnął mnie smutek. Potrafię zrozumieć, że każdy szuka dodatkowego źródła zarobkowania, ale robi się żal. Gdy te tłumy ruszą w czasie wakacji, to zadepczą, zaśmiecą... ech!

Po przyjeździe z urzędu, gdy już przywitałam się na dobre z cudnym krajobrazem , zaczęłam przygotowywać się do świąt.  Szalałam z ozdobami i malowałam pisanki. Jeszcze nie wiedziałam, że nie będziemy gościć w chacie syna z  wnuczkami. Dopiero następnego dnia zatelefonowali, bo małym przydarzyła się angina i nici z tak dalekiej drogi do " dziadostwa".

 Szkoda, bo część pisanek malowałam właśnie dla Julki i Majki. Zrobiło mi się trochę smutno, ale szybko zaprosiliśmy zaprzyjaźnionego Leona. Po co sam ma spędzać święta. Mimo wszystko przygotowałam świąteczne potrawy , jak zwykle. No może okroiłam ich rodzaje z uwagi na minimalną ilość osób. Ale był i biały, chrzanowy barszcz z białą kiełbasą i jajkiem i chrzan z jajkiem i sos tatarskim i mnóstwo wędlin . Na obiady oprócz różnych mięs, kluski śląskie i parę surówek. Jedynie ograniczyłam się z wypiekami. Był tylko mazurek orzechowy. No bo kto by to zjadł?
Trochę mi tylko smutno, że nikt nie oblał mnie w lany poniedziałek. Jędrkowi się nie chciało( ?) .Moje wnuki były 500 km ode mnie. Do domu z powrotem zabraliśmy całą masę jedzenia.

 I było spokojnie, świątecznie, choć trochę żal...
 Byliśmy prawie tydzień. Podsumowanie pobytu;
odpoczęliśmy, przeczytałam parę książek, pomyłam wszystkie okna w chacie i przygotowałam na majowy przyjazd. Zaczęliśmy trochę ogarniać przestrzeń wokół chat. Powstała już jedna kwiatowa wyspa.Posialiśmy na niej różne gatunki kwiatów . Ciekawa jestem, jak będą wyglądać wśród łąki.  Czy nie będą kolidować

z dziko rosnącymi, jak np. pierwiosnki, śnieżyce, przylaszczki...
 

 Zimowy siarczysty mróz  dał nieźle do wiwatu bukszpanowi. Wiele krzaków przymroził. Nie wiem, czy odbiją od korzenia. Wyjątkowo dobrze za to  przechowała się irga.

 Udało mi się namalować jeden obraz. Nie jestem z niego specjalnie zadowolona. Może trochę go jeszcze poprawię, ale niech choć on przypomina nam Bieszczady, gdy jesteśmy tak daleko.

 Przy wyjeździe było jak zwykle trudno. Pojechaliśmy okrężną drogą, aby jeszcze raz  spojrzeć na góry,

                                                               przydrożne kapliczki,

                                 Wyjechaliśmy późno, więc szybko słońce zaszło za górami.
                                               W domu byliśmy nocą.

Teraz tylko od czasu do czasu mogę powspominać i pomyśleć, że już niedługo znowu pojadę i to z całą
" Bandą" ( Lucyna, Hania, Stella, Kamil, Kacper, Kajtek , no i ja z Jędrkiem). Mamy w planach pieczenie prawdziwego( z zakwasu )chleba. Stella już próbuje zrobić zakwas. Eksperymentuje w swojej wrocławskiej kuchni. Będziemy sadzić, uprawiać, grabić, gotować, piec, malować, pisać i czytać. A przede wszystkim cieszyć się swoja obecnością. Szkoda tylko, że Lucjan z Karolą i dziewczynami przyjeżdża jedynie do naszego, wtedy pustego domu. Gdy dokupię do chaty  jeszcze dwa łóżka , to się wszyscy zmieścimy .
Może więc na kolejne święta?

kwiecień plecień - witajcie chatki

 Przed Świętami Wielkanocnymi postanowiliśmy wyjechać do naszej chatki.  Wiosna jeszcze niezbyt śmiało wystawiała nos zza porannych mgieł. Połowa drogi przeszła nam w zwykłej przedwiosenne szarzyźnie.




Ale im bliżej Bóbrki, tym bardziej zaczynało być słonecznie i radośnie.
Na parkingu w Sanoku zauważyłam , że niektórzy już nawet wylegują się na zielonej trawce.
- No cóż! - pomyślałam- Widocznie na wschodzie wiosna przychodzi znacznie wcześniej niż na zachodzie albo naród odważniejszy.-

 Za to pagórki w świetle zachodzącego słońca , wyglądały uroczo. Widać było, że są  pogodnie nastawione do nowej pory roku. A któż by  nie lubił wiosny?



 Mostek na Olszance zdawał się być mniej dziurawy, a woda bardziej bystra i cieplejsza.

 Tak trudno było mi doczekać końca podróży.  Rekompensowały wszystko krajobrazy. Było pięknie! Nawet dziurawa, brukowana droga, na które w samochodzie rozlegał się stukot i klekot , nie przeszkadzała.



Czerwone promienie słońca malowały stoki i kładły ciepłe światłocienie .Och, chciałoby się zatrzymać ten koloryt!

 Pod górami wioski zapadały w wieczorną ciszę. Być może ludzie przygotowywali się do wieczornego udoju krów, palenia w piecu. Nad kominami unosiły się srebrne pióropusze dymu. Zapachniało palonym drewnem...



Tylko woda na zalewie miała nieodgadnioną ciemno zieloną głębię .Już kolor sugerował jej niska temperaturę.

 Nawet Berdo smutnie spoglądało w zielonkawą taflę lustra, sprawdzając, czy pojawiły się pierwsze zielone listki. Zapadał zmierzch. .... Usypiały Bieszczady.




Ranek wstał rześki i słoneczny. Rozzłociły się łąki. Pnie brzóz nabrały barwy złota.

 Wody zalewu zabłysnęły pomiędzy gołymi pniami, czystym turkusem.




 Gdy słońce wspięło się wyżej zasrebrzyły się, roziskrzyły  i zaczęły się perlić.

 Z radością odkryłan wrzosiec, którego nie zmogły bieszczadzkie mrozy!





W grubej warstwie zeszłorocznych liści modre głowki powystawiały pierwsze kwiaty.

Postanowiłam sprawdzić, jak wygląda zawilcowy stok. Z dołu nasza chatka prezentuje się całkiem dobrze.
Czasem dobrze jest zobaczyć wszystko z innej perspektywy.... I tak zaczął się nasz tygodniowy wielkanocny wypad.